سردشت نامه (زمزیران)

وب نوشته های محمد فاضل شوکتی

درباره من

بنام آن آفرینندهٔ کلمه و دمندهٔ اندیشه در جان آدمی،

درود و آفرین بر خوانندگان نکته‌دان و همدمان نادیده، که در این وادی مجازی با من هم‌نفس وهم‌قدم‌اند.من،محمدفاضل شوکتی،فرزنددانش ورهرو خرد،دانش‌ آموختهٔ علم مدیریت و حقوق، و صاحب و سرپرست دیوانِ زمزیرانم؛ و اکنون سخن از خویشتن و از این سرای واژگان می‌رانم.

زمانه، آیینه‌ای‌ست هزاررخ، که هر دل را به رنگ داشته‌ها و نداشته‌ها، سیمایی دیگر می‌نماید؛ گه در سیمای شور، گه در هیئت صبر. اما نوشتن آه نوشتن! این راز ناگشوده، این کیمیا که روح را به زرِ معنا بدل می‌سازد... برای که باید نوشت؟ و چرا باید قلم را به رقص آورد؟ این معما را نه به تمامی دانسته‌ام و نه به تمامی اندیشیده‌ام؛ لیک این دانسته‌ام که نوشتن، مرا نه عادت، که عبادت است؛ نه بازی با کلمات، که بازجستن گوهر گم‌گشتهٔ خویش است.

نوشتن، آتش عشق من است؛ شراری که بر سپیدی کاغذ می‌تازد و یخِ جان را به گرمای معنا می‌شکند. قلم، همدمی دیرسال است، و کاغذ، محرمِ اسراری که در هیچ گوش زمینی نمی‌گنجد. واژگان، چون چشمهٔ زلال از ژرفای دل می‌جوشند و بی‌اذن و فرمان، بر صفحه می‌لغزند. آغاز این راه، در باغِ ناشناسِ پرشین‌بلاگ بود؛ بی‌نام، ولی رها. سپس، در میدان فیس‌بوک، رسمیت یافت، و اینک به این سرا رسیده‌ام، که زمزیرانش خوانده‌ام: نه دفتر روزمره، که دفتر روزگار.

با گذر سالیان،خامه‌ام از خاطره‌نگاری به اندیشه‌پردازی گرایید. روزی تفننی خوشایند بود، و اینک تکلیفی گران‌سنگ؛ روزی دل‌مشغولی، و امروز دل‌سوختگی. هر نوشته، برایم عزیز است، چون گل در چشم باغبان، یا فرزند در آغوش مادر؛ که از جان برآمده و به جان می‌نشیند.

می‌نویسم، زیرا دل از ناگفتنی‌ها لبریز است؛ می‌نویسم، زیرا تلخی لحن، مجال تبلور زیبایی واژگان را می‌ستاند؛ می‌نویسم، که از فراموشی بیم دارم، و می‌خواهم آینهٔ خویش را بیابم؛ می‌نویسم، که با کسی سخن گویم، هرچند آن کس جز سایه‌ای بر دیوار نباشد. می‌نویسم، که داستانی در سینه دارم و لقمه‌ای معنا برای قسمت کردن.
آری، باید نوشت؛ که نوشتن نه فقط گفتن، که ماندن است؛ نه فقط یادآوری، که یادگار کردن است. پس بنویسیم، که واژگان، کشتی‌های کوچک ما بر دریای عظیم فراموشی‌اند؛ و بی‌آن‌ها، محکوم به غرقیم.
محمدفاضل شوکتی
مدیر و سرپرست دیوان زمزیران